Özgeçmiş

Nargiza Esad — 1984 yılında Özbekistan'ın Taşkent bölgesinde doğdu. Abdulla Qodiri ve Özbekistan Yazarlar Birliği adına Taşkent Devlet Kültür Enstitüsü'nden ve ayrıca Türkiye’deki Anadolu üniversitesinin Türk dili ve edebiyatı bölümü mezunu oldu.

Onun"Ishq ostonasi", ("Aşk Eşığı ") (2006), "Yuragimning sarhadlari",(“Kalbimin Sınırları”) (2011), “Nastarin”, (2015), "Atalgan kunlar" (“Adanmış Günler”) (2019) ve “Müjde” (Türkiye. 2020), “Helva-Holva” (2021), “Sabah çizgileri”(Türkiye. 2022). “Qushlar salovati”, “Uzoqlarga ketma” adli şiir, nesir ve tercüme kitapları yayınldı.
Özbekistan Yazarlar Birliği Üyesi.

Özbekistan Cumhuriyeti'nin bağımsızlığının 20. yıldönümü rozeti ile ödüllendirildi. Edebiyat ve gazetecilik alanında birçok ulusal yarışma kazandı. Özbekistan Gazeteciler Birliği'nin "Gül" ödülünü alan.
2021 yılında Özbekistan Türkiye Başkonsolosluğu liderliğinde İstanbul'da "Müjde" kitabının bir tanitmayi oldu.
Onun şiirleri ve öyküleri Türkiye, Azerbaycan, İran, Rusya, Dağıstan, Kazakistan ve Kırgızistan'daki yaratıcı yayınlarda yayınlandı. Türk Dünyası Kadın Şairler Birliğinin Özbekistan’deki temsilcisi.

Nergize Hanım Türk şair ve yazarları Aziz Nesin, Nazım Hikmet, Atilla İlhan, Özdemir Asaf, Zühtü Ulukapı, Nejib Tosun, Nur Dombaycı, Hamza Öztürkcü'nün şiir ve hikâyelerini Özbekçeye çevirdi.
Çevirileri, Özbekistan Cumhurbaşkanı'nın inisiyatifiyle yayınlanan “Turkiy asar durdonalari” adlı 100 kitapta yer aldı.

DURAKTAKİ ADAM HAKKINDA TAHKİYELİ ŞİİR

Perdeleri açıyorum yavaşça,
Yalnızlığın rengi koyudur.
Sessizce bakıyorum, durakta, aşağıda,
Dikkatimi çekti kimdir.
Binmek için acele etmiyordu hiç,
Düşüncelerine çöker sessizlik.
Sessiz bir akşam göğsünde bu kez,
Belki, beklemez onu hiç kimse.
Ya da onu yormuş muydu iş,
İç çekti derin derin.
Bak, der gibi gözleri arkadaşça,
Yüreğime hafifçe vuruyordu yağmur.
İnsanlara kırılmış mıydı o,
Yalnızlığı istiyordu o an.
Ya da birini mi özlüyordu o,
Yukarıya bakıyordu adam!
O anlarda şimşek çaksaydı,
Damlalar gibi dağılsa, kırılsa.
Görmedim deyip yüzünü çevirseydi,
Özlemleri kalbime düşse.
Evime doğru yönelerek o bekleyen,
Bakışlarımı bağlar gözü.
Bin yıllık sancı başladı o an,
Hasretime döner o.
İşaret ediyordu o, fısıldıyor dudakları,
Turnalar gibi geri dönmeyenim.
Hayatındaki tek ayıbı,
“Seviyorum!”, diyemeyişi.
Ellerini kaldırır aşağıdan,
Aşkı sorar benden divane.
“Perdelerini kapama…”–, deyip sessizce,
Bakakalan o… artık yabancı...

Şair Nergize Esed
Tercüman: Emine Bakar