Yedi Kat Yabancı

Mesafeler ruhumu kanatan bir bestekâr

En içli ezgileri fısıldar kulağıma

Gönlü kasıp kavuran ucu yanık bu efkâr

Tuzsu damla bırakır kuruyan dudağıma

Mesafeler ruhumu kanatan bir bestekâr

Sokulup boşluğumun en kuytu köşesinde

Şiir şemsiyesinin altında sabahladım

Duygu yoğunluğunun ıslanıp çisesinde

Laf anlamaz kalbimle yürüdüm adım adım

Sokulup boşluğumun en kuytu köşesinde

Şafağı karşılarken üşümüş yalnızlığım

Hatıralardan çalıp örtündü üzerine

Ömrün deli çağından kalmıştı arsızlığım

Koyuldu yeni baştan şu gönül seferine

Şafağı karşılarken üşümüş yalnızlığım

Hangi şehir avutur bu divane halimi

Artık kendime bile yedi kat yabancıyım

Neşe yüklü trenler tanımaz eşgalimi

Bilmezler ki sadece hüzünlere hancıyım

Hangi şehir avutur bu divane halimi