Şemsiye Cihangirova

Şemsiye Gatuf kızı Cihangirova; şair, yazar, gazeteci ve Tataristan Cumhuriyeti’nin Onurlu Sanatçısıdır. Tataristan’ın Möslim ilçesine bağlı Bayek köyünde doğmuştur. Kazan Devlet Üniversitesinden mezun olmuştur. Tataristan Kitap Yayınevi, Tataristan Radyosu, Yeni Asır Televizyon ve Radyo Kurumu ile Bolgar Radyosunda görev yapmıştır. 2014 yılından bu yana Dünya Tatar Kongresi Uluslararası Birliğinde çalışmalarını sürdürmektedir.

On beş kitabın yazarı olan Şemsiye Cihangirova’nın üç yüzden fazla şiiri bestelenmiştir. Bu eserler Tataristan’ın yanı sıra Rusya’nın farklı bölgelerinde ve dünyanın çeşitli ülkelerinde seslendirilmektedir. Şiirleri Rusça, Çuvaşça ve Türkçeye çevrilmiştir.

“Kristal Kalem” sahibi olan Cihangirova, Secide Süleymanova ve Hadi Taktaş Edebiyat Ödüllerine layık görülmüştür. Tataristan Cumhurbaşkanlığı Onur Belgesi, “Fedakâr Emek” ve “Tatar Milletine Üstün Hizmet” madalyalarıyla ödüllendirilmiştir. Tataristan ve Rusya Yazarlar Birliklerinin üyesi, Möslim ilçesinin Onursal Vatandaşıdır.

KIBLE KAYGISI

Ezan duyulmaz, çan bile çalmaz

O bozbulanık  zamanlarda.

Kucak dolusu ikramlıklarla,

Annem gelmişti Kazan’a.

Garda otobüsü karşıladık.

Eşyasını güçlükle taşıyıp

Eve geldiğimiz, hatıramda.

Çok şey kalmadı aklımda;

Neler konuştuk neler pişirdik

Hatırımda yok hiç biri de

Tek bir sözü silinmedi gönlümden

İrkilirim aklıma geldikçe.

Evde çayları içtikten sonra

Gidip aldı da abdestini;

“Kıble ne tarafta?” diye sordu;

“Biliyor musun sen yerini?”

Ben şaşırdım kaldım. Bilmiyordum

Nerde maşrık nerde mağrip…

Birlikte düşünüp karar kıldık,

“Kıble şu taraf olmalı…” deyip.

Kıble sorunu halledilince,

Uzun uzun namaz kıldı.

“Kıbleni de bilemezsen.” deyip

Kendi kendine mırıldandı.

“…Ya hu sen böyle değildin yavrum!

Hadi bel bağla bu gençlere…

Sen kıbleni bilmedikten sonra

Yaşarsın  gayesiz, âlemde…”

Utançtı benim için… Yerin altına

Girer idim şayet yarılsa.

Annen yaşarken şansın var belki

Yöneldiğin kıblen doğruysa.