Sündüs Arslan Akça - Yedi Kat Yabancı

Mesafeler ruhumu kanatan bir bestekârEn içli ezgileri fısıldar kulağımaGönlü kasıp kavuran ucu yanık bu efkârTuzsu damla bırakır kuruyan dudağımaMesafeler ruhumu kanatan bir bestekâr

Sokulup boşluğumun en kuytu köşesindeŞiir şemsiyesinin altında sabahladımDuygu yoğunluğunun ıslanıp çisesindeLaf anlamaz kalbimle yürüdüm adım adımSokulup boşluğumun en kuytu köşesinde

Şafağı karşılarken üşümüş yalnızlığımHatıralardan çalıp örtündü üzerineÖmrün deli çağından kalmıştı arsızlığımKoyuldu yeni baştan şu gönül seferineŞafağı karşılarken üşümüş yalnızlığım

Hangi şehir avutur bu divane halimiArtık kendime bile yedi kat yabancıyımNeşe yüklü trenler tanımaz eşgalimiBilmezler ki sadece hüzünlere hancıyımHangi şehir avutur bu divane halimi