Xuraman Muradova - Ağaçlar

Neden ağlarsınız, ayaz mı kesti?Hazanda yaprağın döken ağaçlar...Belki yalnızlıktan üşüyorsunuz,Kalbimi göğsümden söken ağaçlar...Yazın yüreklere yel olup esen,Alevin, ateşin yolunu kesen,Dostlardan inciyen, nadana küsen,Boynunu vakitsiz büken ağaçlar...Yazın gölgenize sığınır her can,Kışın, kaygınıza kalmaz bir insan,Dalınız kırılsa kim olur hayan,Gözünü yollara diken ağaçlar...Sessiz gönüllerin konuşan dili,Seven yüreklerin sızlayan teli,Aşklar bağrınızda yara, ezelî,Sevdanın derdini çeken ağaçlar...Vefasızlar yâda salmıyor mu hiç?Söyleyin, gücünüz kalmıyor mu hiç?Bahar ümidiniz olmuyor mu hiç?Huraman’ı odsuz yakan ağaçlar...